List 1

Po 3 wojnie światowej wszystko się zmieniło. Kontynenty stały się jednym wielkim zwanym Antarą. Wszystkie państwa zjednoczyły się w jeden przerażający naród. Bloodbonem. Po latach bezlitosnego spuszczania krwi, katowania i wszechobecnego mordu królestwo rodu Bloodbonemów ustanowił nowy pakt z całkiem innymi niż dotychczas prawami. Stosujesz się do niego - trafiasz do przyzwoitego otoczenia z domami z cegieł i twardego cementu, ciepłym jedzeniem i wystarczającą na utrzymanie całej rodziny ilością ołowianych jąców. Jeśli nie - w tym wypadku automatycznie zostajesz zmieszany z błotem: wysyłają Cię na zabłocone zadupie niczym z jesieni średniowiecza, masz zarabiać sam i ubrać się sam, dodatkowo płacić daninę za wszystkie otrzymane ''dobra''. O schronieniu nie warto mówić.

Nazywam się Madeleine Freinan. Witam w roku 2112. 

- Nie jestem głodna. - Tymi słowami witam i jednocześnie żegnam swoich domowników prawie codziennie. Chyba, ze czuję smak krwi i żółci w ustach a brzuch wydaje dźwięki słonicy podczas owulacji. Wtedy chwytam pół kromki czerstwego, szarego chleba i mówię - Wrócę. Zawsze jednak wychodzę i to niezmiennie od 4 lat. Nie mogę wytrzymać w tym ''domu'' nawet kilku minut pod ostrzałem pełnych litości i współczucia spojrzeń. Z trudem spędzam tam noc. Do 11 roku życia nie wolno było mi wychodzić z izby, teraz mam 15 lada moment 16. W końcu bunt zdziałał swoje. W wieku 10 lat oddano mnie w ręce przypadkowej rodziny. Moja wybrała zgodę z nowym prawem, ja jednak nie. Dzieci powyżej 7go roku życia miały przywilej wybrania: szanujesz prawo, nie szanujesz prawa. Kiedyśna rodzina woli życie w dostatku niż ze mną. Nie ubolewam, jeżeli mogę tak powiedzieć przepłakując każdą noc z twardą poduszką. Jestem okropnie zła, ale wciąż ich kocham. Wciąż mam nadzieję, ze przylecą tu i padną na ziemię przepraszając i płacząc. Ta chwila nie nastąpiła i nie następuje. Od niespełna 6 lat łudzę się, że poczuję zapach słodkiej lawendy ze swetra mamy, zwierzęcej skóry z kapelusza ojca i wilgotnej trawy we włosach Lee, mojej starszej siostry. Trwa mroźna i paskudna zima a na stopach mam trzewiczki z rozciągniętej źrebaczej skórki, więc nie jest mi za ciepło. Wsuwam popękane od mrozu dłonie pod wełniane ponczo z kapturem i trę nimi energicznie skórę. Zatrzymuję się przy bramie z ciężkiego żeliwa za którą widnieje mały bazarek i wydeptana, szeroka ścieżka. Po przeciwległych stronach bramy stoją dwa ogromne człowieko-roboty sprawdzające tożsamość i stemplujące numerek na nadgarstku wchodzącego. Po ostatnim wybuchu w laboratorium naprzeciwko rynku dokładnie pilnują odwiedzających to miejsce. Kiedy czuję zimny dotyk na nadgarstku a później ciche skrzypienie, ruszam prosto dróżką posypaną piachem. Prosto do surowego gmachu z napisem

WIĘZIENIE

~

mam nadzieję, że pierwszy ''rozdział'' wypadł jako tako.

zaczynam więc proszę o jak najwięcej opinii od Was :)